Shenzen SEO 2026 Γιατί έφυγα από την Κίνα και δεν πήγα ποτέ στο συνέδριο Δείτε το πριν το κατεβάσουν
Από το Shenzhen SEO στη Chiang Mai
Ένα, και είμαστε live. Καλησπέρα φίλοι μου, hashtag divramis — ακολουθήστε με σε όλα τα social media. Είμαι ο Γιάννης Διβράμης, Divramis SEO Agency, divramis.gr, και σήμερα, αντί να είμαστε στο Shenzhen SEO όπως όλοι περιμένατε — δεύτερη μέρα, κανονικά είναι τέταρτη μέρα — είμαστε κάπου αλλού. Όπως βλέπετε πίσω μου, είμαστε στη φιλική Chiang Mai.
Πώς κατέληξα από το Shenzhen SEO στην Κίνα, όπου είχαμε συνέδριο SEO, στη Chiang Mai, είναι μια τεράστια ιστορία — πιστέψτε με, θέλετε αλλά και δεν θέλετε να τη μάθετε. Γιατί πέρασα μια εκπληκτική ταλαιπωρία τρεις μέρες περίπου, όντας δύο μέρες άυπνος και ταξιδεύοντας χιλιάδες μίλια για να φύγω από το Great Wall of China. Όχι το τείχος της Κίνας — το ηλεκτρονικό τείχος της Κίνας, που δεν σου επιτρέπει να έχεις internet, δεν σου επιτρέπει να έχεις πρόσβαση στη Google, στο YouTube, στο TikTok, στο Gmail, στον προσωπικό και στον τραπεζικό σου λογαριασμό, στο WhatsApp, στο Viber και γενικώς πουθενά στη Δύση.
Πιάστηκα απροετοίμαστος
Ένα απίστευτο πράγμα που μου συνέβη πραγματικά — και δεν το ήξερα, ενώ προετοιμαζόμουν αυτό το ταξίδι στην Κίνα, στο Shenzhen SEO 2026, εδώ και μήνες. Είχα κλείσει εισιτήρια με την Air China από Αθήνα για Πεκίνο και από εκεί για Shenzhen, που είναι, όπως λένε, η Silicon Valley της Κίνας, με 17 εκατομμύρια κατοίκους, με ηλεκτρονικά ρομπότ, με drones που κάνουν delivery, ταξί χωρίς οδηγό και πάρα πολλά άλλα αστρονομικά πράγματα — τα οποία, βέβαια, δεν τα έχουμε στο χωριό μας στην Ελλάδα. Αλλά δεν έχουμε και κάτι άλλο στην Ελλάδα που έχουν οι Κινέζοι: αυτό λέγεται ολοκληρωτισμός, ή αποκλειστικός έλεγχος. Τι κάνεις, πού πας, τι τρως, ποιος είσαι, γιατί ήρθες, πώς ήρθες — και απαγορεύεται να πεις οτιδήποτε και να κάνεις οτιδήποτε.
Ένα απίστευτο πράγμα που δεν το ήξερα, γιατί πιάστηκα απροετοίμαστος — απροετοίμαστος, ενώ μου είχαν πει ότι «ξέρεις, η Κίνα δουλεύει λίγο διαφορετικά». Ναι, δουλεύει λίγο διαφορετικά η Κίνα. Για να πας σε ένα συνέδριο εκεί πέρα, δεν μου είπε κανένας ότι χρειάζεται να έχεις SIM card που δουλεύει στην Κίνα και VPN που δουλεύει στην Κίνα, για να έχεις πρόσβαση σε όλα τα αρχεία. Γιατί για δύο μέρες είχα πάθει blackout, επειδή δεν μπορούσα να μιλήσω με κανέναν πελάτη και με κανέναν συνεργάτη.
Για όσους δεν με γνωρίζουν, είμαι ο Γιάννης Διβράμης. Ασχολούμαι με το SEO από το 2013 καθημερινά — δηλαδή με την προώθηση ιστοσελίδων — με πελάτες στην παγκόσμια αγορά και στην Ελλάδα, και με την κατασκευή ιστοσελίδων από το 2009. Και είχα την τύχη να κλείσω να πάω στο περίφημο Shenzhen SEO, όπου ήταν 500 Κινέζοι και 100 Δυτικοευρωπαίοι και Αμερικάνοι.
Η πτήση με την Air China
Και έτσι έκλεισα μήνες πριν και το εισιτήριο για το συνέδριο, και το ξενοδοχείο — να είναι κοντά στο συνέδριο — και το αεροπορικό με την Air China, γιατί είπα, αφού πάω Κίνα, να πάω με την Air China. Και τα ευτράπελα ξεκίνησαν από την πρώτη στιγμή που μπήκαμε στο αεροπλάνο.
Φανταστείτε τώρα: θέλετε να πάτε από Αθήνα για Κίνα. Τι αεροπλάνο περιμένετε να σας έρθει με την Air China, όταν είναι να πάτε στο Πεκίνο, που έχει 30 εκατομμύρια, και στο Shenzhen, που έχει 17 εκατομμύρια; Κάποιο μεγάλο αεροπλάνο — ένα Airbus A380 ή ένα 787, για παράδειγμα.
(Πίσω μου είναι η Tha Pae Gate — εδώ θα πάμε σε λίγο να σας δείξω μερικά πολύ όμορφα πράγματα, γιατί είμαστε στο τείχος της παλιάς Chiang Mai, που είναι η πρωτεύουσα του SEO, με 1,2 εκατομμύρια κατοίκους.)
Λοιπόν, τι αεροπλάνο περιμένετε; Κάποιο μεγάλο, άνετο αεροπλάνο. Μπαίνουμε μέσα και είναι ένα παλιό σαράβαλο A350 που δεν είχε internet. Και το πρώτο πράγμα που έγραφε στην καρτέλα ήταν γιατί δεν έχουμε internet — και έλεγαν ως δικαιολογία ότι «έχουμε 400 αεροσκάφη και πρέπει να τα περάσουμε όλα σε internet, Starlink, αλλά δεν προλαβαίνουμε». Η Κίνα δεν προλαβαίνει.
Δεύτερον: πάω να βάλω ταινία — δεν υπήρχε καμία ταινία. Δεν λειτουργούσε καμία τηλεόραση, καμία οθόνη, στις 2 θέσεις που είχα καταλάβει, γιατί ήταν 2 θέσεις ελεύθερες. Τρίτον: μου δώσανε πρόσβαση σε κάποια ντοκιμαντέρ με αρκουδάκια, παραγωγής 1990–2000, που τα είχαμε δει 20 χρόνια πριν και δεν υπήρχε λόγος να τα ξαναδούμε — στο κινητό μου. Στραβώθηκα να τα κοιτάω, γιατί η πτήση κράτησε 9,5 ώρες.
Ζήτησα να μην έχει πάρα πολλούς υδατάνθρακες το μενού, και μου φέρανε μενού διαβητικού — γιατί δεν μιλάει κανένας αγγλικά, δεν μπορείς να συνεννοηθείς.
Και μετά προσγειωθήκαμε, μετά από 10 ώρες περίπου, στο Πεκίνο. Αφού ξεκίνησα το πρωί από Αθήνα, έφτασα στο Πεκίνο κάποια στιγμή, πέρασα τα σύνορα — το immigration, όλα τα σχετικά — και μετά πήρα την επόμενη πτήση για το Shenzhen, που κράτησε άλλες 5 ώρες περίπου. Πολύ μεγάλη πόλη, απέναντι από το Χονγκ Κονγκ.
Tha Pae Gate, Chiang Mai
Και τώρα σταματάμε λίγο για να σας δείξουμε την Tha Pae Gate. Είμαστε εδώ, στην περίφημη πύλη της παλιάς πόλης της Chiang Mai. Ήταν παλιά πρωτεύουσα, περίπου τον 13ο αιώνα, όταν ήταν ανεξάρτητο βασίλειο· μετά υποτάχθηκε και έγιναν πάρα πολλές αλλαγές στην εξουσία — με το βασίλειο του Σιάμ, με το βασίλειο της Καμπότζης — μεγάλη ιστορία. Αλλά κοιτάξτε: είναι το νούμερο ένα αξιοθέατο της Chiang Mai, η Tha Pae Gate. Και η ώρα εδώ πέρα είναι 12:40 — τέσσερις ώρες πιο μπροστά από την Ελλάδα.
Hashtag divramis, για να με ακολουθήσετε στο TikTok και σε όλα τα social media. Θα συνεχίσουμε και με άλλα live, να σας κάνω update από τη Chiang Mai — για ποιο λόγο έφτασα εδώ πέρα.
Άφιξη στην Κίνα: power bank, SIM card, VPN
Λοιπόν, φτάσαμε στο Shenzhen. Το πρώτο πράγμα, μόλις έφτασα στο Πεκίνο: μου κατάσχεσαν το power bank, γιατί απαγορευόταν — το οποίο ήταν κινέζικο, και το είχα αγοράσει λίγες μέρες πριν φύγω, από το Πλαίσιο στην Ελλάδα. Κινέζικο power bank — το κατάσχουν χωρίς πολλά-πολλά. Εκεί δεν μπορείς να πεις τίποτα· στο παίρνουν. Τέλος πάντων, έβαλα μια τελεία. Μπαίνω στο Shenzhen.
Και αφού φτάνω στο Shenzhen, πάω να αγοράσω κινέζικη SIM card, να βάλω δεδομένα. Πάω, αγοράζω την κάρτα, βάζω δεδομένα — η κοπέλα μού μιλούσε με μεταφραστή. Στο Shenzhen δεν ήξερε κανένας αγγλικά, στα 17 εκατομμύρια. Ούτε στο Πεκίνο: 3 άτομα μιλούσαν αγγλικά σε 32 εκατομμύρια — δηλαδή ένας στα 10 εκατομμύρια μιλούσε αγγλικά. Πολύ καλό ποσοστό.
Γίνεται αυτό, και της λέω: «Πώς δουλεύει τώρα;». Δεν δουλεύει τίποτα από το internet. «Δουλεύει — πρέπει να βάλεις VPN». Βάζω και VPN — πάλι δεν δουλεύει τίποτα. Τέλος πάντων, πάω στο ξενοδοχείο, πάω να βάλω Wi-Fi — πάλι δεν δουλεύει τίποτα. Το ξενοδοχείο ήταν χάλι μαύρο. Στη μεγαλύτερη πόλη του κόσμου, την πιο σύγχρονη — το ξενοδοχείο δεν βλεπόταν. Δεν το πίστευα· πώς γίνεται να λέγεται αυτό το ξενοδοχείο ξενοδοχείο; Δεν έπιανε με τίποτα. Φώναξα την κοπέλα από τη reception να φτιάξουμε το internet· περίμενα μία ώρα.
Γίνεται το εξής: δεν δουλεύει η Revolut, δεν δουλεύει το Gmail. Πώς θα δουλέψει το Gmail, εφόσον δεν δουλεύει το τηλέφωνο; Γιατί υπάρχει το Great Firewall of China, και δεν δουλεύει τίποτα. Εν πάση περιπτώσει — στην πιο προηγμένη πόλη της Κίνας, με τα οχήματα χωρίς οδηγούς, και τα μυαλά χωρίς ανθρώπους, και τους ανθρώπους χωρίς μυαλά.
Ψάχνοντας ανταλλακτήριο: Bank of China
Πάω και τους λέω: «Ρε παιδιά, πού έχετε εδώ κοντά ανταλλακτήριο;». Και δεν καταλάβαινε κανένας στο ξενοδοχείο τι εννοούσα. Τους λέω: «Συνάλλαγμα — να σας δώσω συνάλλαγμα, cash». Με τα χίλια ζόρια — αφού 20 λεπτά δεν μπορούσα να συνεννοηθώ — παίρνω ταξί, βγαίνω έξω και πάω στο πρώτο ανταλλακτήριο, που ήταν 5 χιλιόμετρα μακριά· δηλαδή θέλαμε ένα τέταρτο να φτάσουμε με το ταξί.
Στον δρόμο συναντάω μια μεγάλη ταμπέλα που γράφει Bank of China. Και λέω: «Όπα! Τη βρήκαμε την Bank of China» — κεντρικό κατάστημα, τεραστίων διαστάσεων, Bank of China, η Τράπεζα της Κίνας. Λέω στον ταξιτζή: «Σταμάτα, σταμάτα, σταμάτα, σταμάτα!». «Δεν θα σταματήσουμε». Του λέω: «Σταμάτα!». Εκεί κάτι κατάλαβε, ψιλιάστηκε — «αυτός εδώ τρελάθηκε λίγο» — και σταματάει το ταξί.
Κατεβαίνω με τα χίλια ζόρια και μπαίνω μέσα στην Τράπεζα της Κίνας και ρωτάω αν μπορώ να αλλάξω συνάλλαγμα, να αγοράσω γουάν. Μου λέει: «Φυσικά, γι’ αυτό είμαστε εδώ — είμαστε η κεντρική Τράπεζα της Κίνας· αυτό δεν κάνουμε;». Μου λέει: «Έχεις λογαριασμό στην Τράπεζα της Κίνας;». Του λέω: «Εγώ μόλις τώρα ήρθα». «Δεν πειράζει, θα τον ανοίξουμε τώρα».
Και με πάει στο ταμείο, και απασχολούνται τέσσερα άτομα για μένα: ένας στη ρεσεψιόν, ένας ταμίας, ένας υπάλληλος για τον λογαριασμό και ο διευθυντής — και οι τέσσερις. Και κάναμε μία ώρα με το ρολόι για να μου αλλάξουν 700 ευρώ σε γουάν, για να πληρώσω το ξενοδοχείο, επειδή δεν δούλευε τίποτα. Μία ώρα με το ρολόι.
Και κοιτάξτε τι έχω μαζί μου — το κράτησα για να σας το δείξω. (Καλησπέρα Αντώνη!) Θα γυρίσω την κάμερα τώρα, αν βρω πώς γυρνάει… Λοιπόν, γυρνάω την κάμερα και σας δείχνω: Bank of China. Κοιτάξτε να δείτε: 700 ευρώ για να πάρω 5.344 γουάν. Και αυτό έγινε προχθές, με το διαβατήριο, για να πληρώσω το ξενοδοχείο. Το απίστευτο: δεν μπορούσαμε να βρούμε ανταλλακτήριο στο Shenzhen.
Flavors of Lanna
Και τώρα είμαστε στην Tha Pae Gate, και έχει μια πάρα πολύ καλή έκθεση φαγητού, τριήμερη. Είναι αυτή εδώ — θα σας τη μεταφράσω από τα ταϊλανδέζικα: σημαίνει «Flavors of Lanna», γιατί παλιά εδώ πέρα ήταν το βασίλειο της Λάνα — το βασίλειο της Chiang Mai. Ήταν το πρώτο βασίλειο, λοιπόν, το βασίλειο της Λάνα. Κάμερα σε μένα πάλι.
Χωρίς internet
Στο μεταξύ, ξαναπάω στο ξενοδοχείο, πληρώνω το ξενοδοχείο, ανεβαίνω πάνω να δουλέψω με το internet — τίποτα. Βάζω το ένα VPN — τίποτα. Βάζω δεύτερο VPN — τίποτα. Πάω να μπω στο Claude AI — αποκλείεται, τρώω μπλοκ. Πάω να μπω σε μια άλλη εφαρμογή και τρώω μπλοκ — διαγραφή, μπαμ, delete — γιατί μπήκα με VPN από την Κίνα.
Πέντε ώρες περίπου προσπαθούσα να συνδεθώ στο internet. Έκανα ό,τι μπορούσα να κάνω εκείνη την ώρα — γιατί δεν γίνεται να δουλέψουμε — ώστε να πάρω το laptop, να πάω στο συνέδριο και να δουλεύω και με το laptop, με τους πελάτες που έχουμε σε λειτουργία αυτή τη στιγμή· δουλεύουμε δεκάδες sites. Λογικό δεν είναι; Πολύ λογικό. Και δεν μπορώ να συνδεθώ πουθενά.
Η απόφαση να φύγω
Παίρνω τηλέφωνο τον υπεύθυνο του συνεδρίου, κι εκείνος έβαλε βοηθούς — δύο-τρεις βοηθούς — να με πάρουν τηλέφωνο. Η μία, η κοπέλα, μου είπε: «Να σε κεράσω έναν καφέ, να αλλάξουμε ξενοδοχείο, να σου βάλω μια SIM card, και να βρούμε λύση». Και της λέω: «Δεν γίνεται άλλο, δεν δουλεύει τίποτα. Εγώ πρέπει να δουλέψω τώρα. Δεν μπορώ να πάω να πληρώσω κι άλλο ξενοδοχείο, ή να πληρώσουμε ένα μισό χιλιάρικο για να έχουμε internet» — γιατί αυτό θα γινόταν για δεκαπέντε μέρες· είχα προγραμματίσει δεκαπέντε μέρες να μείνω στην Κίνα.
Ταξίδεψα στις 9, έφτασα στις 10. Στις 9 έφυγα το πρωί, πεντέμισι η ώρα, για να πάω στην Αθήνα να προλάβω το αεροπλάνο και να φτάσω το βράδυ στην Κίνα. Με ποιον είμαι εκεί; Με τον εαυτό μου. (Chiang Mai, Tha Pae Gate.) Για δουλειά ήρθα, παιδιά, δεν ήρθα για χαβαλέ. Κατέληξα εδώ πέρα από την Κίνα. Την ιστορία θα σας την πω όλη αυτή τη στιγμή, γιατί δεν γίνεται να μη μάθετε όλη την αλήθεια.
Φτιάξανε ειδικό group στο WhatsApp για μένα: «Help Giannis», «Save Giannis». Δεν έχω χέρια και πόδια; Και μου λέει: «Να σου πάρω έναν καφέ». Μπορώ, κοπέλα μου, να πάρω και μόνος μου καφέ — να παραγγείλω καφέ με Grab. «Να σου βάλω μια SIM κάρτα». Μπορώ και μόνος μου να πάρω SIM κάρτα. «Να σου αλλάξω ξενοδοχείο». Μπορώ και μόνος μου να το κάνω αυτό.
Πάω να κλείσω εισιτήριο. Συνέχεια πήγαινε τόσο αργά το Trip.com — που ήταν το μοναδικό που μπορούσα να ανοίξω — που κάθε φορά που πατούσα το κουμπί να κλείσω και να πληρωθεί το εισιτήριο από Shenzhen για Chiang Mai, έκλεινε το εισιτήριο και πήγαινε στο επόμενο, και στο επόμενο, και στο επόμενο. Μετά από τρεις απόπειρες καταφέρνω και κλείνω το εισιτήριο: Shenzhen – Chongqing – Chiang Mai.
Chongqing: μόνος σε μια πόλη 32 εκατομμυρίων
Το Chongqing είναι στα βάθη της Κίνας: μια πόλη 32 εκατομμυρίων — ο δήμος, με την απογραφή του 2020· τώρα είναι παραπάνω. Μια πόλη-φάντασμα, κυριολεκτικά, στην καρδιά της Κίνας. Και ήμουν ο μοναδικός Έλληνας και Δυτικοευρωπαίος που προσγειώθηκε σε μια πόλη 32 εκατομμυρίων, μέσα στην καρδιά του βαθέος κράτους της Κίνας. Και εκεί θα καταλάβετε τι εννοώ: να είσαι μόνος σου στο πουθενά, αποκομμένος από τα πάντα, χωρίς internet και χωρίς κανέναν.
Λοιπόν, ήταν πεντέμισι η ώρα μόλις έκλεισα το εισιτήριο. Παίρνω κατευθείαν ταξί — και μου λέει η κοπέλα: «Θα σε πάω στο αεροδρόμιο». Παιδιά, πάω και μόνος μου στο αεροδρόμιο! Αλλού είναι το πρόβλημα: είναι το Great Firewall of China. Εσύ είσαι το πρόβλημα — και δεν το ήξερα. Τουλάχιστον πείτε μας, να ξέρουμε τι να κάνουμε, να μην την πατήσουμε.
Φτάνω μετά από μία ώρα στο αεροδρόμιο, πάω κατευθείαν για check-in — λες και πρόκειται να μπούμε σε πυρηνικό υποβρύχιο και να το βουλιάξουμε τώρα.
Μπαίνουμε στο αεροπλάνο και φτάνω στο Chongqing 12:30 το βράδυ. Μία ζώνη ώρας έχει η Κίνα — δεν αλλάξαμε ζώνη ώρας. Το Chongqing είναι ακριβώς πάνω από τη Chiang Mai, 3,5 ώρες. Έκανα 2,5 ώρες να φτάσουμε εκεί, γιατί η πτήση ήταν 9:30 και έφτασα 11:30. Και πάω κατευθείαν, αφού πέρασα πάλι όλους τους ελέγχους και διάφορα πράγματα — γιατί δεν μπορούσα να μιλήσω εκεί πέρα. Ήταν όλοι σοβαροί, σαν στρατιωτάκια.
Δηλαδή, να βγω έξω στην Κίνα και να χοροπηδήξω — απαγορεύεται, γιατί με παρακολουθούν με την κάμερα και θα πούνε: «Όπα, εσύ είσαι πολύ χαρούμενος, μάλλον θα κάνεις πραξικόπημα». Να πάω στην Κίνα και να σηκωθώ έτσι και να ρίξω μια πορδή — «όπα», λέει, «εσύ είσαι τρομοκράτης». Εγώ αυτό κατάλαβα: ότι κάτι γίνεται εδώ, δεν πάνε καλά αυτοί οι άνθρωποι. Απαγορεύεται να κλάσεις στον δρόμο. Φοβούνται, γιατί υπάρχει πιστοποιητικό κοινωνικών φρονημάτων του 2026 — υπάρχουν points, social points. Αυτό που λέμε social engineering είναι αλήθεια και συμβαίνει τώρα.
Και πάμε παρακάτω, να σας πω κι άλλο το story, γιατί έχει κι άλλη πλάκα. Στην πόλη των 32 εκατομμυρίων, σε ένα τεράστιο αεροδρόμιο — τεράστιο. Τα αεροδρόμια είναι ίδια: είτε είσαι στο Shenzhen είτε στο Chongqing, που είναι 2.000 χιλιόμετρα μακριά, είναι το ίδιο αεροδρόμιο, ο ίδιος δρόμος. Και το πιο κουφό: οι ίδιοι άνθρωποι. Οι ίδιοι Κινέζοι ήταν παντού, γιατί δεν μπορείς να ξεχωρίσεις τη διαφορά — τουλάχιστον εγώ. Γκουγκλάρετέ το: 32 εκατομμύρια ο δήμος· αν βάλεις όλες τις περιοχές, είναι παραπάνω, γιατί είναι αχανής η πόλη.
Η νύχτα στο Chongqing
Σταματάω και ρωτάω πού έχει ξενοδοχείο, να πάω να κοιμηθώ, γιατί η πτήση για Chiang Mai ήταν την επόμενη μέρα το απόγευμα, 7:30. Έπρεπε να φύγω στις 5 για να πάρω το αεροπλάνο των 7:30 και να φτάσω 9:30. Αυτό γινόταν χθες — χθες, παιδιά. Δύο μέρες άυπνος: κοιμήθηκα 5 ώρες τη μία μέρα και 3 ώρες την άλλη. Εντελώς εξαντλημένος. Και ήταν το τέταρτο αεροπλάνο που θα έμπαινα μέσα σε 2 μέρες — σε 3 μέρες, συγγνώμη: ήταν 9, 10, 11 — γιατί πηδήξαμε τη μία μέρα, πήγαμε 5 ώρες μπροστά.
Βγαίνουμε από το αεροπλάνο στο Chongqing, ρωτάω πού είναι το ξενοδοχείο: «Πού είναι στον χάρτη το ξενοδοχείο, κοπέλα μου;». Και δεν μπορούσε να μου εξηγήσει πού είναι στον χάρτη — δεν έχουμε Google Maps, δεν έχουμε καμία εφαρμογή. 20 λεπτά με το ρολόι προσπαθούσα να καταλάβω πού είναι το ξενοδοχείο.
Μετά λέω: «Παιδιά, ένα μπουκάλι νερό — water, water for the hotel». Και μου φέρνουν hot water, γιατί εγώ είπα «water hotel» — μου φέρανε ένα ποτήρι ζεστό νερό. Είχα κορακιάσει. Και μετά, χίλιες ώρες, και λέω: «Δεν γαμιέται, δεν θα φτάσουμε ποτέ». Η ώρα πήγε 2:30 στο ταξί — πέρασε μία ώρα να προσπαθώ να εξηγήσω πού σκατά είναι το ξενοδοχείο. Δεν μιλούσε κανένας αγγλικά.
Έρχεται ο οδηγός του ταξί, με παίρνει με ένα ηλεκτρικό, digital ταξί — 100 kW μπαταρία. Μπαίνουμε μέσα να πάμε στο ξενοδοχείο — όχι Google Maps, τίποτα.
Τώρα, παιδιά, όλα καλά, για όσους ρωτάνε. Μείνετε ως το τέλος — θα πάθετε σοκ, θα πάθετε σοκ με την αλήθεια. Γιατί άλλο να τα διαβάζεις και άλλο να τα παθαίνεις ο ίδιος.
Και εκεί είπα για πρώτη φορά στον εαυτό μου: γιατί το κάνω αυτό στον εαυτό μου; Για ποιον λόγο; Τι θέλω να αποδείξω; Τι σκατά θέλω να αποδείξω, και πάω στην Κίνα χωρίς λόγο; Επαγγελματικό λόγο είχα, μεγάλο — και θα έφερνα μαζί μου και συνάδελφο, να κάνουμε έκθεση στην Κίνα. Πάλι καλά που δεν ήρθε· θα είχαμε μείνει εκεί πέρα. Γιατί; Γιατί, κοιτάξτε: δεν δουλεύει τίποτα. Κι εμείς δουλεύουμε με το internet κάθε μέρα. Ποιος άνθρωπος δεν δουλεύει με το internet; Ποιος χαζός δεν δουλεύει με το internet;
Τέλος πάντων, φτάνουμε 2:30 το πρωί στο ξενοδοχείο. Μπαίνω μέσα, μου δίνουν 2 μπουκάλια νερό, με παίρνει ο ύπνος στις 3 η ώρα — γιατί νόμιζα θα φύγω το πρωί να πάω να δω την πόλη.
Στον δρόμο για το ξενοδοχείο: τεράστιοι δρόμοι, και δεν υπήρχε κανένα αυτοκίνητο στον δρόμο. Και είχε σημεία με κάμερες: όπου υπήρχε κάμερα, ένα τεράστιο φλας μάς φωτογράφιζε — έκανε τη νύχτα μέρα — γιατί είχα κάτσει μπροστά στο ταξί. Και κάθε φορά σταματούσε ο ταξιτζής. Οι Κινέζοι με παρακολουθούσαν, να δουν ποιος είμαι και τι κάνω εκεί — γιατί ήμουν ο μοναδικός από τη Δύση σε μια πόλη 32 εκατομμυρίων — μήπως είμαι κατάσκοπος. Τρεις φορές, παιδιά, τέσσερις — και να σταματάμε και να σταματάμε. Και λέω: «Ρε, πού είστε, φίλοι;» — γιατί σταματάμε και μας φωτογραφίζουν. Μιλάμε για τεράστια κάμερα — έκανε τη νύχτα μέρα — και με έπαιρνε η κάμερα μαζί με τον ταξιτζή.
Ένας εναντίον ενάμισι δισεκατομμυρίου Κινέζων, μέσα στο κέντρο της Κίνας. Ούτε καν λιμάνι, να φύγω· τα κοντινότερα σύνορα στα 2.000 χιλιόμετρα — ζούγκλα. Μες στη ζούγκλα.
Με παίρνει ο ύπνος, ξυπνάω μετά από 12 ώρες και λέω: γρήγορα, αφού ξύπνησα, να φύγω νωρίτερα — να μην περιμένω το ταξί να έρθει στις 5· ας πούμε, στις τέσσερις. Κατεβαίνω κάτω — ούτε καφέ ήθελα — και τους λέω: «Φέρτε το ταξί πιο γρήγορα, να φύγουμε τώρα. Φέρτε ταξί, να φύγω, να πάρω δρόμο». Και μου λέει: «Ναι, τώρα, σε 10 λεπτά, σε 20 λεπτά». Τελικά το ταξί ήρθε πάλι στις 5 — γιατί ό,τι και να τους πεις, το χαβά τους.
Σχόλαγε το σχολείο εκείνη την ώρα, και είχε τρελή κίνηση εκεί μπροστά, γιατί σταματούσαν τα σχολικά λεωφορεία· πέρασαν όλα τα παιδάκια, ήρθαν παππούδες, γιαγιάδες. Στο κέντρο της πόλης, από το βράδυ έβρεχε. Ήταν σαν τη Στουτγκάρδη, αν έχετε πάει — έχει μια ανηφόρα… μοιάζει κάπως έτσι. Δεν καταλάβαινες ότι είσαι στην Κίνα, παρά μόνο οι άνθρωποι διέφεραν — και ήμουν πιο ψηλός· όλοι ήταν 1,40.
Με το που είχα φτάσει στο ξενοδοχείο, ήρθε μια κοπέλα — κυρία, 1,42 — να μου σηκώσει την τσάντα. Τέλος πάντων. Μετά πετάχτηκα έξω — έχανα το αεροπλάνο, γρήγορα να φύγω — και ήρθε το ταξί, μπαίνουμε μέσα και φτάνουμε σε 7 λεπτά στο αεροδρόμιο.
Πτήση για την ελευθερία
Εν πάση περιπτώσει, μπαίνω μέσα, κάνουμε πάλι τους 32 ελέγχους — περνάνε τα power bank, οι τηλεκάρτες — με ψάξανε μέχρι το βρακί, μέχρι μέσα στη μύτη, αν έχω τίποτα κρυμμένο. Και μπαίνω στο αεροπλάνο για τη Chiang Mai, που ήταν μισογεμάτο, και με βάλανε να κάτσω μόνος μου — γιατί ήμασταν εγώ και άλλος ένας δυτικός, από το Chongqing, πόλη 32 εκατομμυρίων. Και ήταν οι πιο χαρούμενοι Κινέζοι που είχα δει ποτέ, γιατί φεύγανε για διακοπές στην ελευθερία, στη Chiang Mai.
Και μόλις φεύγουμε και περνάμε τα σύνορα προς την Ταϊλάνδη, εκείνη την ώρα ανοίγουν τα τηλέφωνα, αλλάζουν όλοι κάρτα και βάζουν κάρτα Ταϊλάνδης. Και πάω και κάνω κι εγώ το ίδιο. Και χοροπηδούσαν, χαίρονταν — πάρτι μέσα στο αεροπλάνο!
Άφιξη στη Chiang Mai
Φτάνω στη Chiang Mai 9:30 η ώρα. Λοιπόν, φίλοι μου, για αυτούς όλοι οι δυτικοί Ευρωπαίοι είμαστε ο εχθρός — ο αόρατος, που δεν υπάρχει, για να δικαιολογήσουν τα αδικαιολόγητα. Όλοι οι άνθρωποι ρομποτάκια — 1,5 δισεκατομμύρια ρομποτάκια — δουλεύουν κάθε μέρα για ένα κομμάτι ψωμί. Για ένα κομμάτι ψωμί — εντάξει, που όντως υπάρχει στην Κίνα, λόγω υπερπαραγωγικότητας — αλλά δεν είναι αυτό που πιστεύουμε, ούτε αυτό που νομίζουμε. Είναι κάτι εντελώς διαφορετικό.
Δεν μπορείς να πάρεις μια κοπέλα από τον δρόμο, να την πας κάπου. Κάθε πολυκατοικία είχε τρεις κομισάριους, που έλεγχαν τα πάντα. Δεν είναι θέμα αν είναι κομμουνισμός ή οτιδήποτε άλλο. Είναι ολοκληρωτισμός. Πού πάμε, ρε παιδιά; Μπορείς να ζεις έτσι; Έτσι;
Φτάνω στη Chiang Mai, πάω να βάλω την κάρτα — η κάρτα δεν έπιανε. Μετά πήγα στο 7-Eleven. Παίρνω το ταξί, και μόλις φτάνω στο ξενοδοχείο με το ταξί, από τη χαρά μου κατέβηκα και φίλησα το χώμα. Φίλησα το χώμα της Ταϊλάνδης, που κατάφερα και γλίτωσα από την Κίνα — δύο μέρες χωρίς internet και χωρίς καμία επαφή με τον δυτικό κόσμο. Τέλος πάντων. Απίστευτο.
«Αν δεν πάθεις, δεν θα μάθεις»
Πιστεύετε ότι θα ξαναπάω ποτέ στην Κίνα; Όχι. Πιστεύετε ότι χρειάζεται να πάτε στην Κίνα; Όχι βέβαια. Έχει ο Τραμπ δίκιο, που αυτή τη στιγμή ξέρει ότι ο εχθρός είναι η Κίνα και ότι η εξάπλωσή της θα σημαίνει το τέλος της δημοκρατίας — και της ζωής όπως την ξέρουμε, και της Ελλάδας και του πολιτισμού μας; Η απάντηση είναι ναι.
Θέλετε να είστε σκλάβοι; Είστε και τώρα σκλάβοι. Τώρα όμως είστε σκλάβοι σε μια ελεύθερη χώρα. Μπορείτε να βρίζετε, μπορείτε να χέσετε έξω και να σας γράψουν. Μπορείτε να γαμήσετε χωρίς να σας πει κανείς τίποτα. Και μπορείτε να κάνετε ό,τι θέλετε στο σπίτι σας — ό,τι θέλετε στο σπίτι σας. Εκεί δεν μπορείς να κάνεις τίποτα, ούτε στο σπίτι σου.
Ξέρετε γιατί; Γιατί σε καταδίδει ο ίδιος ο γιος σου, η μάνα σου, και αυτοί που είναι στον δρόμο. Δεν μπορούσες να κάνεις φασαρία. Δεν υπήρχε αστυνομία, γιατί υπήρχαν παντού κάμερες — και, το τελευταίο, σε κατέδιδαν όλοι οι άλλοι. Αν εγώ έκανα οτιδήποτε εκεί πέρα — ας πούμε, έκανα ότι λιποθυμούσα, ή γελούσα, ή χοροπηδούσα — θα με έπιαναν και θα με έδιναν στην αστυνομία οι ίδιοι οι Κινέζοι, χωρίς να έρθει η αστυνομία. Αυτό είναι.
Και γι’ αυτό όλοι οι Κινέζοι έρχονται στην Ταϊλάνδη: για να ζήσουν την ελευθερία. Να μπορούν οι άνθρωποι να φάνε, να πιούν, να κοιμηθούν — να μην έχουν κάποιον Μεγάλο Αδελφό πάνω από το κεφάλι τους να τους παρακολουθεί με ζήλο: αν μίλησαν, αν δεν μίλησαν, αν ξύπνησαν, αν δεν ξύπνησαν, αν γάμησαν, αν δεν γάμησαν. Δεν γίνεται έτσι, παιδιά.
Κίνα δεν πρόκειται να γίνουμε ποτέ — 100%. Το έχει δει και ο Τραμπ· έχει δει τα πράγματα ακριβώς. Όσοι δεν έχουν πάει και δεν έχουν καταλάβει τι γίνεται, πρέπει να το καταλάβουν αυτή τη στιγμή. Δεν είναι ο εχθρός η Ρωσία, που γίνεται πόλεμος — αυτές είναι παπαριές, ξυπνήστε. Ούτε είναι αυτή πολιτική εκπομπή, αλλά θέλω να σας πω κάτι: αν δεν πάθεις, δεν θα μάθεις.
Εγώ έπαθα. Πλήρωσα. Πλήρωσα λεφτά. Έχασα μερικές μέρες της ζωής μου. Ευτυχώς φτηνά τη γλίτωσα· δεν έγινε τίποτα χειρότερο. Εντάξει — στην Κίνα κανείς δεν ξέρει τι μπορεί να πάθει εκεί πέρα, σε ένα ξένο κράτος, χωρίς καμία επαφή. Προσπάθησαν οι άνθρωποι που έπρεπε να με βοηθήσουν, αλλά δεν φτάνει αυτό. Δεν φτάνει όταν δεν έχεις τις βασικές ανάγκες, που είναι η ελευθερία του λόγου, της έκφρασης και της επικοινωνίας. Είτε είσαι στη φυλακή είτε έξω, αν δεν μπορείς να μιλήσεις με κανέναν, ποιο το όφελος;
2026, παιδιά. Αυτό έγινε 10 Σεπτεμβρίου 2026 — δεν έγινε πριν από 40 χρόνια. Οπότε μην παραμυθιαζόμαστε: μπορεί να μην είμαστε Κινέζοι και να μην έχουμε παραγωγικότητα, αλλά τουλάχιστον αναπνέω λίγο ελεύθερο αέρα. Η Tha Pae Gate πίσω μου.
Γιατί έκανα αυτό το βίντεο
Το έκανα αυτό το βίντεο για να σας ενημερώσω ότι δεν πήγα στο Shenzhen SEO. Είμαι στη Chiang Mai για τις επόμενες μέρες, μέχρι να ξαναγυρίσω Ελλάδα με την επόμενη προγραμματισμένη πτήση, που την έχω κλείσει ήδη εδώ και μήνες. Ευτυχώς μου δώσανε πίσω τα λεφτά του ξενοδοχείου, μου δώσανε πίσω τα λεφτά του συνεδρίου· τώρα δεν ξέρω αν θα πάρω πίσω από την Air China τα λεφτά του μισού εισιτηρίου, γιατί δεν πρόκειται να ξαναπάω στην Κίνα να πετάξω πίσω — Shenzhen, Πεκίνο, άλλες 20 ώρες — και να υποστώ αυτή την τρελή ταλαιπωρία.
Θα σας κρατάω ενήμερους, γιατί αύριο έχουμε το πρώτο AI meetup, στις 11 ώρα Ταϊλάνδης — 7 η ώρα στην Ελλάδα — με φίλους από αραβικές χώρες και από όλο τον κόσμο, που θα γίνει πάλι εδώ στη Chiang Mai. Είχε γίνει και τον προηγούμενο μήνα.
Chiang Mai SEO 2026 Conference
Και σύντομα, σε δύο μήνες, τον Νοέμβριο — 9 με 13 Νοεμβρίου — θα έχουμε το μεγαλύτερο συνέδριο SEO στον πλανήτη, από εκεί που ξεκίνησαν όλα: το Chiang Mai SEO 2026 Conference, που θα γίνει λίγο πιο κάτω από εδώ, στο Marriott Hotel, και το διοργανώνει ο Matt Diggity. Και πιστεύω — και θα με βοηθήσει ο Θεός — γιατί έχω κλείσει να έρθω: και το αεροπορικό, και το ξενοδοχείο, και το συνέδριο. Το συνέδριο το πήρα από πέρυσι, ένα χρόνο πριν, γιατί είναι η αρχή όλων των συνεδρίων. Το Chiang Mai SEO — το πρώτο έγινε πριν από δέκα χρόνια — ήταν η κορωνίδα και η μητέρα όλων των συνεδρίων.
Και ο λόγος που ερχόμαστε εδώ δεν είναι για να μάθουμε περισσότερα πράγματα — μπορείτε να μάθετε και από ένα webinar. Είναι οι σχέσεις, το networking. Είναι γιατί τα χιλιάδες άτομα που μαζεύονται στο συνέδριο δεν θα μπορείς να τα ξαναδείς όλα μαζί παρά μόνο σε ένα επόμενο συνέδριο — και σε αυτό μαζεύονται όλα τα συνέδρια.
Πέρυσι, το 2025, ήρθα μετά από χρόνια — από το 2019 είχα να έρθω — μετά από έξι χρόνια ξανά σε αυτό το συνέδριο· είχα κάνει κάποια διαλείμματα, λόγω βλακείας και λόγω λαθών. Ήρθα σε αυτό το συνέδριο, βρήκα τα άτομα από το συνέδριο στη Σαϊγκόν, και πήγα Σαϊγκόν φέτος — με βοήθησαν πάρα πολύ. Δυτική χώρα, το Βιετνάμ, ευτυχώς· ανήκει στη Δύση. Και αυτό μας σώζει, παιδιά, γιατί δεν μπορείς να πας κάπου αλλού, αν είσαι Έλληνας, και να δουλέψεις, αν δεν ανήκει στη δυτική σφαίρα επιρροής. Αυτό είναι νόμος. Μην ξεγελιέστε και μην ακούτε ό,τι σας λένε στο internet και στη Δύση — δεν ισχύει τίποτα. Πρέπει να πάτε μόνοι σας για να τα πάθετε μόνοι σας. Και επειδή δεν θέλω να το πάθετε, σας το λέω: μη νομίζετε ότι θα πάτε στην Κίνα και θα δουλέψετε εκεί πέρα — δεν υπάρχει περίπτωση.
Επόμενα βήματα
Λοιπόν, πάμε στο επόμενο θέμα. Γνώρισα τα παιδιά εκεί πέρα, από το συνέδριο της Σαϊγκόν. Πηγαίνεις όπου υπάρχει Coca-Cola. Έχει και η Κίνα Coca-Cola, αλλά είναι προβληματική η Coca-Cola — είναι Coca-Cola… σκλαβοκόλα. Και το επόμενο συνέδριο που πήγα, πριν από αυτό, ήταν στη Βαρκελώνη, το iGB, για gambling, iGaming, casino SEO κ.λπ. Μετά έκλεισα το συνέδριο στο Shenzhen, και έκανα και πάρα πολλά live στο YouTube με ανθρώπους που γνώρισα εκεί πέρα. Τώρα πρέπει να γυρίσω.
Hashtag divramis — ακολουθήστε με σε όλα τα social media και στο TikTok. Έχουμε κι άλλα live όλες τις μέρες, μέχρι να γυρίσω στην Ελλάδα, περίπου στις 25 Σεπτεμβρίου. Και τώρα θα κάνουμε ακριβώς το ίδιο live στα αγγλικά. Ευχαριστώ πάρα πολύ που παρακολουθήσατε. Και όποιος χρειάζεται να βγει πρώτος στη Google, ή να κάνει κάποιο site, ή έχει φίλους που θέλουν να κάνουν το ίδιο, μπορεί να μου στείλει ένα μήνυμα στο divramis.gr, ή να με πάρει τηλέφωνο κατευθείαν στο WhatsApp ή στο Viber — το WhatsApp και το Viber ισχύουν τώρα, αυτή τη στιγμή. Καλό βράδυ σε όλους. Σας ευχαριστώ πολύ.
Shenzen SEO 2026 Γιατί έφυγα από την Κίνα και δεν πήγα ποτέ στο συνέδριο Δείτε το πριν το κατεβάσουν
Θέλετε να βγείτε στην πρώτη θέση της Google; Ζητήστε Προσφορά Τώρα!
Ζητήστε τώρα προσφορά προώθησης και κατασκευής ιστοσελίδας για να βγείτε στην πρώτη θέση στην Google!
Οι 3 πρώτοι έχουν το 70% της κίνησης και οι υπόλοιποι βρίσκονται σε δεύτερη μοίρα.
Αν είστε επαγγελματίας και σας τρώνε οι ανταγωνιστές σας δεν έχετε παρά να τηλεφωνήσετε στο 6972364387!
Σας ενδιαφέρει να ανεβείτε στην πρώτη θέση της Google;